Gəldi yenə gözəl, təravətli bahar. Bu gün park yenə də doludur şənlənən ailələrlə, uşaqlarla. Uşaqlar, qaçır, oyunlar oynayırlar, böyüklər bir kənarda əyləşmiş, istirahət edərək öz uşalarını izləyirlər. Mən isə gözəl bir gülün ləçəkləri üstündə oturmuş, baharın təmiz havasını, gülün təravətli ətrini içimə çəkə-çəkə seyr edirəm bu insanları. Bu balaca uşaqları o qədər çox sevirəm ki, elə tərifləmək olmasın, onlar da məni. Necə də şirin varlıqlardılar. Düşünürəm ki, görəsən neçəsinin istəyi üçün qanad açıb uçmuşam. Saysam, yəqin ki, sayı-hesabı yoxdur. Mənə bəslənən o inam ki, var bu körpələrin pak ürəyində, heç istəklərini yerə salmaq, qanadlanıb, uçub getməmək mümkündürmü? Mən onların əzizlərinin arxasınca elə uçuram ki, elə bil əllərindən tutub gətirəcəyəm. Əslində isə, mən sadəcə uçuram, onlar kimi, onlar üçün istədiklərini, mən də, yalnız Allahdan diləyirəm.

Həsrətlə baharın gəlişini gözləyirəm. O, baharı ki, dəmir barmaqlıqlar arasından ancaq təravətini, nəfəsini duya bilərəm. O, baharı ki, burda qadın dolu və hər tərəfdən bir səs gələn, hər ürəkdən bir dərd bölüşülən, amma yenə də bu səs dolu zülmət səssizlikdə, yenə də elə həmin bu dəmir barmaqlıqlar arasından quşların şən cikgiltisini eşidəcəyəm. O, baharı ki, hələ 9 il beləcə gözləyəcəyəm.