- Mehribanlaşın, mehribanlaşın!!!

Bu sözləri eşidəndə elə bil başımdan yuxarıdan aşağı qaynar su tökürlər. Çoxları yəqin ki, artıq söhbətin nədən gedəcəyini naladılar. Yayın ən qızmaq günündə camaat istidən pişə-pişə nəfəs ala bilmir və bəzi sürücülər də bunun üstünə ayaqüstə olan sərnişinlərdən bir-birləri ilə daha da mehribanlaşmağı xahiş edir. Nə var, nə var ağzınacan dolmuş avtobusa güc bəla ilə iki sərnişin daha yığacaq. Mən tək yay fəslindən danışmıram, bununla ilin hər fəsli rastlaşmaq olar. Amma yandıran qızmar gündən savayı bu da bir tərəfdən yandırıb yaxır.

Bilmirəm bu söz hardan düşüb bu sürücülərin dilinə və yayılıb? Sizi bilmirəm mənimçün çox xoşagəlməz bir şeydir. Hər avtobusda sərnişin sayına görə oturacaqlar yerləşdirilib. Tutaq ki, bəzi sərnişinlərin vacib işi var və tələsir, könüllü olaraq avtobusa minib ayaqüstə duracaqlar. Daha avtobusu qapısı zorla bağlanacağı qədər sərnişin yığmaq nə deməkdir? Bəlkə də çox acımasız biri kimi görünürəm, amma, bu mənim xoşuma gəlməyən bir şeydir. Bəlkə hansısa ayaqüstə durmuş bir qadının ətrafında ancaq kişilər daynıb, bu yerdə mehribanlaşın sözü nə deməkdir axı?! Sürücülərimiz plan, vaxt üzrə işləyirlər. Bunlar hamısı gün ərzində qazandıqları gəlirin yəqinki, yetərincə olmamasındandır ki, avtobusu belə doldurmağa çalışırlar. Bir tərəfdən də sərnişinlərdə də xəta var ki, nə üçün dolu avtobusa minməyə cəhd edirlər ki? Yəni, burda belə çıxır ki, alan razı, satan razı.

Bəs mənə və ya avtobusun içində istidən, müxtəlif ətir və ya tər qoxularından və hirsdən boğulan digər sərnişinlərə söz düşmürmü?! Hələ üstəlik, bir az da mehribanlaşmaq gərək!!!   

Bəziləri bayram adı gələn kimi vahiməyə düşürlər. Sevgililər günü, 8 mart, bayramlar, doğum günü və s. Çünki, necə deyərlər “əllər cibə” məsəli. Həə, soyulurlar gənclər... Hədiyyə yaxşı şeydir. Mən şəxsən hədiyyə verməyi və almağı xoşlayıram. Amma, yenə də necə deyərlər “hədiyyənin böyüyü, kiçiyi olmaz” məsəlini unutmayaraq. Məsələ orasındadır ki, indiki qızlar qızıldan, brilliyantdan dəm vururlar. Yazıq oğlan neyləsin???

Bəzilərinizə artıq yazılarımdan məlumdur ki, mən Sankt-Peterburqda yaşayıram. Burda, bizdə (Azərbaycanda) olmayan bir şey çox xoşuma gəlir. Bizdə olmayan dedim, amma əslində varee, sadəcə YAYILMIŞ deyil. Söhbət açıqcalardan gedir. Burda açıqçalar demək olar ki, hər tində, hər tükanda və hər evdə var. Açıqcalara tələbat var ki, gözəl-gözəl açıqçalar düzəldilir.

Şəxsən mənimçün hədiyyə olaraq gül və açıqca bəsdir. Əsas hədiyyə deyil, hədiyyənin dəyəri deyil. İndiki gənclərə baxıram və heyran oluram. Sevgi, bərabərlik, hörmət, sayqı – bunlar ön planda deyil. Çoxları deyəcək ki, “ – axı, onun mənə qarşı olan diqqətini görməliyəm, ya yox?!”. Axı diqqət də hədiyyəylə, onun məbləği ilə ölçülmür.

Nə isə, istərdim Azərbaycanda da gözəl–gözəl açıqcalar istehsal edilsin və onlara tələbat olsun. 20–30 ildən sonra açıqcaların içindəki yazıları oxuduqca, həmən anı xatırladıqca hansı hisslər duyulacaq bir təsəvvür edin!

O illərdə açıqcalar sizin üçün ən gözəl və dəyərli xatırələrdən biri olacaq.  

Dildən yayılma, qulaqdan dolma müalicə — Ay camaat, belə şeylərə uymayın. Boş və ziyan şeydir. Biri deyir ki, belim ağrıyır, o biri də deyir ki, qonşum Güllü xalanın da qızının beli yaman ağrıyırdı. Filan dərmanı atdı, ağrı yoxa çıxdı. İndi sapsağlamdır. Bu da dərmanın adını götürüb qaçır aptekə.

Ay, başıva dönüm....sən nə bilirsən axı azarın (olmasın azar) nədir?! Hər “bu əla dərmandır, filan yerin ağrısını kəsir” — deyənə heç qulaq asarlarmı? Yox cümləmi düz qurmadım, qulaq asarlaree, daha o dərmandan alıb, yazıq cana döşəmızlər.

Hər ağrının, hər acının bir səbəbi var.

Daxili orqanlarımız bəzən öz yolunu azır və nəticədə bizi incidən ağrılar üz verir. Orqanlarımızın öz yolunu itirməsində çox vaxt biz özümüz günahkarıq. Doğru qidalanmır, çox şeyə fikir vermirik. Sözüm bunda deyil, sözümün canı ondadır ki, yolunu çaşan orqanlarımızı “qulaqdan dolma”, hər ağızdan eşitdiyimiz, guya “müalicə üsulları” vasitəsilə daha da yoldan edib, azdırır və ciddi, arzuolunmaz hallar yaradırıq. Bunu özümüz bəzən bilməsək də, zaman keçdikcə, bu hal özünü göstərir.

Öz sağlamlığımızı həyat lövhəmizdən öz əllərimizlə yava-yavaş silirik, izi-tozu qalır ancaq ağrılarla..

Mütləq ağrının səbəbini bilmək lazımdır. Düzdür, başa düşürəm, indiki zəmanədə hamının keçimi yaxşı deyil və həkimin yanına keçib salam belə vermək üçün nə qədər pul lazımdır. O ki qaldı, dərdini danışasan və hələ bir müayinələrdən keçəsən. Bir o qalır ki, özünün, balaların boğazından kəsib, zar-zor müayinə olunasan, sonra da bunun dərman-davası...

Amma, acınızın kökünü, dərdini bilməyincə hər kəsdən eşitdiyiniz dərmanı içməyin. Daha da ziyan edirsiniz.

Hamımıza sağlamlıq diləyirəm!

Aaaa, unutmamış, bir şeyi də qeyd edim: Pulsuz tibbi terapevtik konsultasiya adlı bir bloqumuz var. Bloqda “Təbib” tibb mərkəzinin terapevti Sevinc xanıma, sağlamlığınız barəsində sizi narahat edən nə suallarınız varsa, üz tuta bilərsiniz.

Özü də ki, konsultasiya PULSUZDUR.

Sağlam olun, di salamat qalın..

Bir filmə təkrar-təkrar baxmağı heç sevməmişəm. Bəzən düşünürəm ki, niyə? Bu da qəribə və mənasız sualdır yəqin ki, elə deyilmi? Bu niyəni isə ona görə düşündüm ki, bəzi tanıdığım insanlar var, onlar üçün filmi təkrarən izləmək də maraqlıdır. Bəlkə də, bu filmdən asılıdır. Film əgər həqiqətən maraqlıdırsa, deməli, neçə dəfə baxılsa da, yenə də öz marağını itirmir – deyə, bir qənaətə gəldim. Amma, film nə qədər maraqlı olsa da, filmə 1-2 dəfə baxdıqdan sonra bir daha baxmaq kimi bir həvəsim olmur. Təbii ki, bəzi filmləri (bir bizim köhnə filmlərimizdən bəziləri, bir Çalıquşu və bir neçə başqa filmlər..yəni bu siyahı çoxluq təşkil etmir) çıxmaq şərti ilə.

Mənim özümün mənə belə aydın olmayan bu xüsusiyyətim məni bəzən çaşdırır. Bayaqdan deyirəm ki, film nə qədər maraqlı olsa da uzaqbaşı 1-2 dəfə baxaram, o qədər. Sonra isə deyirəm ki, bəzi filmləri çıxmaq şərtilə. Ay oxucu, gəl, indi bu qarışıqlığın içindən çıx.

Nə isə, uzatmayıb, əsas məsələmə keçmək istəyirəm. Öz düşüncəmdə, filmlər barəsində olan maraq dairəmdə dövr edən filmlər, yox, daha doğrusu bir film barəsində danışmaq istəyirəm. Dünyaca məşhur “Çalıquşu”. Mənim üçün maraqdan düşməyən bir əsər, film. Bu filmə uşaqlıqdan bəri bilmirəm neçə dəfə baxmışam. Amma, yenə də göstərsələr, televizorun qarşısına dikiləcəyəm ki, elə bil birinci dəfədir seyr edirəm.

Yazıçı: Reşat Nuri Güntekin
Rejissor: Osman F. Seden
İştirakçılar: Aydan Şener - Kenan Kalav - Sadri Alışık - Mine Çayıroğlu - Zafer Ergin - Tilbe Saran - Hayati Hamzaoğlu - Tomris Oğuzalp - Eşref Kolçak
Film musiqisinin bəstəkarı: Esin Engin

Bu film 1986-cı ildən öncə də çəkilmiş və həvəslə seyr edilmişdir. Amma, mən 1986-cı ildə çəkilən versiyasından danışıram, hansı ki, bu filmin yaradılışında əməyi keçənlərə öz minnətdarlığımı bildirir, halal olsun deyirəm.

Güclü yazar - Reşat Nuri Güntekin. Məhz bu yazıçının əsəridir ki, könülləri illərdən bəri belə fəth edib, axı, bir mən deyiləm bu əsərin, filmin pərəstişkarı olan. Ümumiyyətlə, R. N. Güntekinin bir neçə əsəri ilə tanışam və bildirim ki, çox xoşlayıram. Allah ona rəhmət eləsin.
Həm güclü əsər, həm musiqi əla, aktyorlar da ki, öz öhdələrindən layiqincə gəliblər. Yeri gəlmişkən Sadri Alışık da mənim çox sevdiyim aktyorlardandır. Allah ona da rəhmət eləsin. Ümumiyyətlə, bu filmin həyatında izi olanların aramızda olanlarına minnətdarlığımı bilmdirir, həyatını dəyişənlərə isə Allahdan rəhmət diləyirəm. Onlar da əbədi yaşardılar.

Deyirəm ki, təki çəkilən filmlər hər zaman belə maraqlı olsun.