Millətin başına hava gəlib, ay Allah! Camaat artıq bilmir ki, nə işlə məşğul olsun. Deyir qulaq gündə bir söz eşitməsə kar olar..
O gün maraqlı bir jurnalın internet saytında oxuyuram ki, bir plastik cərrahın belə bir fikri var ki, insan özünü istədiyi hər hansı sa bir heyvana bənzədə bilər. Bu onun arzusdur ki, belə bir işlə məşğul olsun. Bu onun gözəllik anlayışıdır (Şəkil A).

Ay balam, Allah səni heyvan yaratmaq istəsəydi, yaradardı da. Nə bilim, vallah, bu adamlarda nə ağıl var, nə də Allah qorxusu.
Düzdür bu yazılar versiyalardır. Amma, bunlardan savayı, televiziyada tatu və digər əməliyytalar vasitəsilə özlərini sevdikləri heyvana (şirə və pişiyə) çevirən bir kişi və bir qadını görmüşəm. 

Mən uşaqları elə çox sevirəm ki, onlar barəsində nə qədər daışsam azdır. Uşaqlar dünyanın ən pak, təmiz, günahsız varlıqlarıdır. Ən şirin nemətlərdilər.

Məni uşaqların tərbiyəsi çox narahat edir və düşündürür. Bu işdə valideynlərin öhdəsinə düşən vəzifə çox böyükdür. İnsanlar fərqlidir. Düşüncələr, zövqlər də eynilə. O qədər fərqli tərzdə düşünüən, hərəkət edən valideynlər görmüşəm ki, bunların çoxu heç də təqdirə, bəyəniyə layiq deyil. Bəzən həddindən artıq dəcəl, söyüş söyən uşaq görəndə düşünürəm ki, uşağın belə olması nədən irəli gəlir?! Düzdür, mən psixoloq deyiləm. Sadəcə, adi bir insan olaraq bu məni hər zaman düşündürür.

 Qaçma ey mənim gizli xəyalım,
Tutacam onsuzda bir vaxt əlini.
Həyəcanla gözləyir səni hər anım,
Sən də verəcəksən mənə qəlbini