Gəldi yenə gözəl, təravətli bahar. Bu gün park yenə də doludur şənlənən ailələrlə, uşaqlarla. Uşaqlar, qaçır, oyunlar oynayırlar, böyüklər bir kənarda əyləşmiş, istirahət edərək öz uşalarını izləyirlər. Mən isə gözəl bir gülün ləçəkləri üstündə oturmuş, baharın təmiz havasını, gülün təravətli ətrini içimə çəkə-çəkə seyr edirəm bu insanları. Bu balaca uşaqları o qədər çox sevirəm ki, elə tərifləmək olmasın, onlar da məni. Necə də şirin varlıqlardılar. Düşünürəm ki, görəsən neçəsinin istəyi üçün qanad açıb uçmuşam. Saysam, yəqin ki, sayı-hesabı yoxdur. Mənə bəslənən o inam ki, var bu körpələrin pak ürəyində, heç istəklərini yerə salmaq, qanadlanıb, uçub getməmək mümkündürmü? Mən onların əzizlərinin arxasınca elə uçuram ki, elə bil əllərindən tutub gətirəcəyəm. Əslində isə, mən sadəcə uçuram, onlar kimi, onlar üçün istədiklərini, mən də, yalnız Allahdan diləyirəm.

İnsan yaşadığı müddətdə, istədi istəmədi, həyat, qismətin hazırladığı paydan mütləq ona daddıracaqdır. Mən də həyatın daha olqun qapısını döydüm və sakini oldum. Bu hər kəsin həyatında baş verir. (Öncə yaşca məndən böyüklərdən üzr istəyirəm.) Mən ailə qurdum. Amma mənim atdığım addım yalnız bununla kifayətlənmir.