Ölümü çağırıram!!!
Şəbnəm Həsənəlizadəİyun 25, 2008 22:56
Doğulandan bu bəxtim,
qara gətirib, bilirəm,
mən ki, nahaq demirəm.
Gərəksizdir sandılar,
dünyaya gəlişimlə,
məni bələk yerinə,
bir paketə bürüyüb,
məni beşik yerinə,
zibil qabına atdılar.
Gəlmədi mənə ölüm,
o gündən yaşayıram.
Döydülər, söydülər,
saçlarımı yoldular,
incitdilər, yıxdılar,
ürəyimdən vurdular,
sinəmi dağladılar..
Bədənim qamçı-qamçı,
qəlbim isə yaralı..
bu qamçılı bədəni
3 qəpiyə satdılar
bu çart olmuş ürəyə,
bir də qamçı vurdular,
vurdular, sındırdılar.
Sonra da damğalayıb,
adıma ləqəb taxdılar.
Şanlı oldum aləmdə
tüpürcəyə qərq oldu,
bədənim tək üzüm də..
Qamçılar bitdi getdi,
yerində daş izləri,
daş gülləri yetişdi
Mən küstüm bu həyatdan
bir tək ölümə sığındım
gözümdə yoxdu heçnə,
bircə ölüm, bircə xilas.
Beynim zillənib ipə
dedi ki, özünü as.
Asdım...
Üzümdə rahatca bir
təbəssüm də oyatdım.
İtələyib masanı
var gücümlə aşırdım
Ehh.. dar da məni sevmədi
almadı, götürmədi
Masa yerə aşan kimi,
ipim ipdən açıldı
son ümidim,
xilaskarım qırıldı
Məni də yerə atıb
qollarından ayırdı..
Ölüm də üzdü məni
almadı öz qoynuna
Qayıdıb o küsdüyüm
həyatımla barışdım
Barışdım da,
yana-yana alışdım.
Ölü olan ruhumla,
ölümün gəlişini
dəqiqə-dəqiqə,
anbaan
bədənimə çağırdım
İnsan kimi doğuldum,
heç yerinə qoydular,
yaşama nifrət etdirib,
ölümü arzulatdılar.
Içim ölü, çölüm diri,
Keçir günümün də biri
Hər gün vidalaşıram
ölümün gəlişini,
dəqiqə-dəqiqə,
anbaan
canıma çağırıram...
qara gətirib, bilirəm,
mən ki, nahaq demirəm.
Gərəksizdir sandılar,
dünyaya gəlişimlə,
məni bələk yerinə,
bir paketə bürüyüb,
məni beşik yerinə,
zibil qabına atdılar.
Gəlmədi mənə ölüm,
o gündən yaşayıram.
Döydülər, söydülər,
saçlarımı yoldular,
incitdilər, yıxdılar,
ürəyimdən vurdular,
sinəmi dağladılar..
Bədənim qamçı-qamçı,
qəlbim isə yaralı..
bu qamçılı bədəni
3 qəpiyə satdılar
bu çart olmuş ürəyə,
bir də qamçı vurdular,
vurdular, sındırdılar.
Sonra da damğalayıb,
adıma ləqəb taxdılar.
Şanlı oldum aləmdə
tüpürcəyə qərq oldu,
bədənim tək üzüm də..
Qamçılar bitdi getdi,
yerində daş izləri,
daş gülləri yetişdi
Mən küstüm bu həyatdan
bir tək ölümə sığındım
gözümdə yoxdu heçnə,
bircə ölüm, bircə xilas.
Beynim zillənib ipə
dedi ki, özünü as.
Asdım...
Üzümdə rahatca bir
təbəssüm də oyatdım.
İtələyib masanı
var gücümlə aşırdım
Ehh.. dar da məni sevmədi
almadı, götürmədi
Masa yerə aşan kimi,
ipim ipdən açıldı
son ümidim,
xilaskarım qırıldı
Məni də yerə atıb
qollarından ayırdı..
Ölüm də üzdü məni
almadı öz qoynuna
Qayıdıb o küsdüyüm
həyatımla barışdım
Barışdım da,
yana-yana alışdım.
Ölü olan ruhumla,
ölümün gəlişini
dəqiqə-dəqiqə,
anbaan
bədənimə çağırdım
İnsan kimi doğuldum,
heç yerinə qoydular,
yaşama nifrət etdirib,
ölümü arzulatdılar.
Içim ölü, çölüm diri,
Keçir günümün də biri
Hər gün vidalaşıram
ölümün gəlişini,
dəqiqə-dəqiqə,
anbaan
canıma çağırıram...
Şərhlər(11) 106 oxunma
Şerlər
ölüm damğa dəqiqə qamçı beşik
Blogcu безумец qarda.Sən də sağ ol. Məndən düz əməlli şer gözləyirdin, deyəsən alınıb həə??? 
Agzim aciq qaldi..........Sebnem insan hisslerini cox gozel sozlerle ifade etmisen...
Shebnem, tebrik edirem. Ugurlu alinib.
Cox sagol. 
İyun 25, 2008 23:13