Günahlar Muzeyi

Şəbnəm Həsənəlizadə
İyun 18, 2008 16:59

Neçə-neçə illər bunadn qabaq, bir muzey yarandı. Əslində bir də deyil, bir neçə. Dünya özü bir muzeydir, amma, mən dünyada olan başqa bir muzey haqqında danışacağam - “Günahlar Muzeyi”. Yəqin ki, mən günahlar muzeyi deməklə velosiped kəşf etmiş olmuram. Kim ki, oturub bu barədə dərindən düşünsə, o da belə bir nəticəyə gələcək və ya bundan başqa, maraqlı bir ifadə irəli sürəcək. Muzeydə nə istəsəniz var. Muzeydə yeləşdirilən işlərin yaradıcıları adi insanlardır. Hansı ki, demək olar ki, orda mənim də, sənin də, başqalarının da... işləri yer tutmaqdadır. Muzey indiyə kimi fəaliyyət göstərir, özüdə necə lazımdır. Yəni, ən öndə gedənlərdən biridir. Baxmayaraq ki, ora bilet də lazım deyil, sadəcə olaraq bir günah işləyirsən, bu qədər. Lakin, bu muzeyi öz dəyərli işləri ilə dolduran yaradıcı insanlar bilmirlər ki, nə qədər çox iş görəcəklərsə, o qədər də bədəl ödəyəcəklər. O biri dünyada bədəli ağır olacaq. Amma, bunu hiss etməyənə nə fayda?! Muzey genişləndikcə genişlənir, məhşulaşdıqca məhşurlaşır və get-gedə üstünüyə qalxır.

Deyirlər ki, çiyinlərimizdə mələklər var, hansı ki, biri (sol çiyin) günahlarımızı, digəri isə (sağ çiyin) savablarımızı yazır. Görəsən, dünyanı tərəziyə qoysaq, hansı çiyni ağır gələr? Görəsən, elə bir vaxt olacaqmı ki, günah, pis işlər, əməllər olmayacaq? Əlbəttə ki, elə bir vaxt, elə bir yer var: CƏNNƏT. O pak dünya. Amma, o cənnəti mən görəcəyəmmi? Mən, o günahsız, tər-təmiz dünyada yaşayacağammı? Bunu görmək, yaşamaq üçün gərək mən bu dünyada günahsız olam. Düşündükcə çox qorxuram. Allahdan hər zaman doğru yolda olmağımı, nəfsin qurbanı olmamağımı diləyirəm. Amma, yenə də çox qorxuram. Bəlkə nəyisə səhv edirəm, bəlkə kimisə incitmişəm nə vaxtsa? Ya CƏHƏNƏMƏ düşsəm, ya o əbədi əzabda yanıb-yanıb, yenidən dərilənib, yenidən yansam, o gözəl cənnətdə gözəlliklər içində yaşamaq dura-dura. Mən bunları düşünürəm, yəqin ki, mənim kimi düşünənlər də az deyil. Amma, bəs belə düşünməyənlər? Bax, onların nə düşündüyünü başa düşə bilmirəm.

Ürəklərdə sadəlik, sevgi yoxdur. Kobudluq, alçaqlıq baş alıb gedir.

Axı, heç kim, heç kimdən fərqli deyil, hamının bir bədəni, bir canı, iki gözü, iki qulağı, iki əli, iki ayağı ... var. Bu bir-birinizi bəyənməmək, bu kobudluq, bu paxıllıq nəyə lazımdır axı? 10 dəfə yox, 1 dəfə yaşayacaqsan. Nə üçün kimsə sən dünyadan köçəndə arxanca rəhmət oxuyacağına lənət oxusun. Bəs Cəhənnəmdən qorxmursanmı?

Uşaqları incidirlər, elə bil özləri uşaq olmayıblar, qocalarla məzələnirlər, elə bil qocalmayacaqlar. Yenə deyirəm, heç kim heç kimdən fərqli deyil, sənin də üzünə qırışlar, sənin də saçına ağlar düşəcək, sənin də belin büküləcək.

Qulaqları, başı, burnu yekə, gözləri çəp, ayaqları əyri ... olanlarla məzələnmək, onlara gülmək nə deməkdir? Allahın sənə verdiyi simaya, sağlam cana görə ona şükr etməlisən, digərlərinə gülüb, lağ etməkdənsə. Onun yerində sən də ola bilərdin.

Ananı döyən kim, atanı söyən kim.. Pozğunlq, zorakılıq, ədəbsizlik baş alıb gedir, özüdə elə adi hala çevrilir ki, indi biri çıxıb yazacaq ki, -"müasir zəmanədi". Zəmanə müasirdir, amma, bunlar müasirlikdən deyil, sən qudurmusan. Bu müasir zəmanə də vaxt gələcək keçmiş olacaq. Sən də keçmiş olacaqsan. O biri müasir zəmanənin gözündə sən də köhnə olacaqsan.

Niyə ürəklərdə sadəlik yoxdur? Çoxlarının burnu göydədir, nədir-nədir ki, cibi pulla doludur, 5 ali təhsil alıb, ildə nə bilim neçə dəfə xaricə uçur və s. ... . Nə olsun? Bunun nəyi ilə öyünürsən, ürəyin ki yoxdur, ağlın ki, yoxdur..Mən kasıbam, universitet oxumamışam, bəlkə savadımda yetərincə deyil, amma, bu o demək deyil ki, məni saymamaq, adam yerinə qoymamaq lazımdır. Özümdən razı deyiləm, dağları mən yaratmamışam ki, yuxarıdan aşağı baxım. Kiminsə gülüşünə, sevincinə səbəb oluramsa, bu xoşbəxtlikdir. Mən Allahlığımla, ürəyimlə, sadəliyimlə fəxr edirəm. Bəs sən nəyinlə fəxr edirsən. Günahlarınlamı?

Hər anım, başımın üstündəki tavan, ayağımın altındakı döşəmə, üstünə uzandığım döşək, üstümə örtdüyüm yorğan, yediyim çörək, içdiyim su üçün Allaha şükr edirəm. Çünki, bilirəm ki, mən evdə, tox, isti yorğan-döşəkdə mışıl-mışıl yatdığım an, evsiz-eşiksiz, ac, ayaqyalın, soyuqdan donanlar var. Şükr etməyi, əfv diləməyi bacar.

Ey insanı bəyənməyən insan! Bir dayan da, düşün! Heç vaxt gec deyil, ürəyindən kini, paxıllığı, pisliyi sil, ümumiyyətlə, ürəyinin daşını sındır, buzunu ərit.

Allah bizi hər zaman doğru yolda tutsun, səhv əməllərdən çəkindirsin, günahlarımızı bağışlasın, nəfsin qurbanı olmayaq. Allah xəstələrə şəfa versin, insanlara can sağlığı. Ölənlərə rəhmət eləsin. Hər zaman hər birimizə kömək olsun. AMİN.

Günahlardan çəkinin, bağışlanmağı diləyin, şükr edin, dua edin.