Sevgi nədir və sevgi hardadır?

Şəbnəm Həsənəlizadə
May 10, 2008 14:40

Sevgi nədir? Bu suallara çox rast gəlirik, elə deyilmi? Bununla yanaşı çox-çox müxtəlif cavablara da. Bilirik ki, sevgi qəlblərdə hər kəsə (yəni əzizlərinə, ümumi mənada) bəslənilən bir hissdir. Könül heç vaxt sevgisiz təsəvvür oluna bilməz. İstər Allaha, istər Vətənə, istər doğmalara və s, və i.a. Amma, mən bu yazımda nə Allaha, nə Vətənə, nə valideynlərə, nə də ki, digər əzizlərə duyulan sevgidən yox, məhz bir şəxsə, hansı ki, gələcəyimizi onunla paylaşmaq istədiyimiz, övladlarımızın anası və ya atası dediyimiz insana qarşı olacaq sevgidən danışmaq istəyirəm.
Bu sevgi əsən külək kimidir, həm üşüdür, həm ürəklərə sakit bir sərinlik yayır. Həm şirindir, həm acıdır. Sevgi ele şeydir ki acısıda şirindir, doğmadır. Bəs niyə deyirəm "sevgi elə şeydir ki"...Çünki onu dilə gətirmək mümkün deyil. Eşq mənim eşqimdir. O mənim içimdədir. O sadəcə sahibinin görə biləcəyi bir yerdədir, o mənim gözlərimin dərinliyindədir. EŞQİN NƏ OLDUĞUNU SEVENLER BİLİR özüdə lap yaxşı bilir. Mən başqasına bunu danışsamda, sevginin nə olduğunu başa salmağa çalışsam da, o özü nə olduğunu dadmayınca bilməyəcək. Sevin və sevilin onda biləcəksiz ki EŞQ, SEVGİ nədir.

Sevgi dəyərli bir hissdir. Amma, zəmanəmizdə sevgi artıq elə hala salınıb ki, bu nə sevgidir? –deyəsi gəlir insanın.

“Mən gedərəm o oğlana onun pulu çox olsa”… Bu məşhur kəlmə yəqin ki, çoxlarına tanışdır. Çoxları üçün sevgi hal-hazırda maddi sərvətdir. O bəslənilən ülvi hisslərdən nə əsər var, nə əlamət. Bir-birlərinə verdiklərin dəyər, bəslədikləri həmən o sevgi maddiyyatla ölçülür. Hanı burda sevgi? Acıdır, məncə çox acıdır.

Başqa acı olan bir "sevgi" deyim nə isə… Əslində sevgi də yox, vaxt ötürmək, sevgini sadəcə və sadəcə bəyəni ilə səhv salmaq və qiymətləndirməmək. Məsələn 2 gənc bir-birini görür, bəyənir, tanış olur, gəzir-dolanır, sevişirlər (təbii ki, bu hamıya aid deyil) və bir müddətdən sonar deyirlər ki, mən səni yaxşı tanımamışam və ya mən artıq səndən soyumuşam, sən mənimçün maraqsızsan və s. və ayrılırlar. Sonra yenidən kimisə görürlər, bəyənirlər, yenidən özlərinin düşüncələrinə görə kiməsə aşiq olurlar, sevirlər dəlicəsinə və yenə də bir müddətdən sonar bu dəlicə sevgi toz olub uçur göylərə. Bu beləcə davam edir, adını da qoyurlar sevgi. Sual verirəm, məgər, bu sevgidirmi?
Üzümü daha çox 14-15 yaşlı yeniyetmə çağlarında olan gənclərə, daha doğrusu uşaqlara tutub deyirəm ki, özünüzü aldatmayın. Sizin “sevirəm, sevirəm”, “ay dərdindən ölürəm” , “ay ürəyim partlayır”, “o olmasa ölərəm” kimi dediyiniz şeyləri siz özünüz-özünüzə sevgi adı altında yeridirsiniz. O sevgi deyil, sadəcə bəyənmək, xoşlanmaq, sadəcə (ən əsası oğlanlar üçün) dolamaq, vaxt keçirməkdən başqa bir şey deyil. Sevgi başqa şeydir. Gənc yaşlarınızda sevgi axtarışına düşüb, azmayın. Sevgi özü öz vaxtında gəlib tapacaq sizi. Deyə bilərsiniz, indi o qədər ailələr var ki, onlar uşaq yaşlarından bir-birlərini sevib, bir-birlərinə sadiq qalıb, böyüyüb, ailə qurublar. Bəli, razılaşıram, amma, bu hər zaman öz təsdiqini tapmır. Axı, zəmanəzmizdə hər şey tamam başqadır. İnsanlar öz əməlləri ilə hər şeyi dəyişiblər, hansı ki, sonda belə bir kəlmə işlədirik: Zəmanə dəyişib. Birindən soruşsan, bir 15 sevgilisi olub -deyəcək. İnsanlar Avropalaşıb, hər şeyə adi baxırlar. Amma, bu belə deyil. “Mən səni sevirəm” sözü elə adi hal alıb ki, indi heç bu sözün dəyəri də qalmayıb. Özünüzü çılğın davranışlara verib, çılğınlaşmayın. Həqiqi sevginin ləzzəti, çılğınlığı başqadır.

BƏS NEÇƏ İLLƏRDƏN SONRA SEVGİ HARDADIR?
Bir çox insanlara, ailələrə rast gəlmişəm ki, hansı ki, sevginin,əsl hissin dadını dadıb, ailə qurub, hörmət, sevinc, sevgi içində yaşayıb, gözəl şirin övladlara sahib olublar və onları da sevgi ilə böyüdüblər. Amma, yaşa dolduqca problemlər, söz-söhbət, dava-dalaş, üzüntülər baş verir. Bir-birlərini incidirlər … Onlara baxıram və düşünürəm: axı, onlar da vaxt var idi, dəlicə sevib, sevilirdilər, onların da bir-birlərinə məktubları, şerləri var, hansı ki, indi yatır sandığın bir küncündə gəncliyin, sevginin ən şirin, gözəl xatirəsi olaraq. Onların da üzlərindən, gözlərindən təbəssüm yağan, sevgi dolu şəkilləri var və indi də həmən o sevgi dolu şəkillər yenə də həmən o şirin xatirələrdə qalıb. O xatirlər və sevginin bəhrəsi olan övladlarından başqa heç nə saxlamayıblar. Bunları görürəm, elə üzülürəm, elə qorxuram ki… Kin, nifrət, hirs və s. sarıb könüllərini və beyinlərini, bunlar bürüyüb ürəkdəki o sevginin üstünü. Bəs nə üçün bu bahar qışa dönür, nə üçün sevginin üstünü qara buludlar alır, hanı o canımızdan belə keçəcək qədər, bizə sevirəm dedirdən, o ülvi hisslər???
Bunların çox səbəbi ola bilər. Yəqin ki, ən əsasları da ki, keçimsizlik, ilgisizlik, kasıblıq, xəyanət və s. və beləcə SINDI O HASAR, ÇÖKDÜ O SEVGİ…

Sevginin yerini nifrətə verməsi yəqin ki, hər ailədə, hər ürəkdə, düşüncədə müxtəlifdir. Amma, mən daha çox o hallarda buna rast gəlmişəm ki, ailədə keçim, pul problemi olur. Sevənlərçün pul, problem deyildi o vaxt, haçan ki, gənc idilər. Amma, indi ki, övladları var, ata işləmir, pul yoxdur, uşaqlar acdır, ayaqlarına geyəcək bir şey yoxdur, üst-baş yalındır – bax elə bundan başlayır çartlamağa o sevgi. Axı balaları acdır, qadın bir dözür, iki dözür, sonda bezir və sərt dillənir. Başlayırlar atışmağa. Əgər bir dəfə bu ip qırıldısa, bu beləcə də davam edir və sevgiyə əlvida, buyurun əzab, nifrət xoş gəldiniz.

Necə də qorxuncdur elə deyilmi? Allah hər zaman köməyimiz olsun. Bəlkə də mənə bunları kənardan müzakirə etmək daha rahatdır. Amma, mən çalışacağam ki, hər nə olur-olsun, sevgimi qoruyub, saxlayım. Düzdür, bu tək mənlik deyil, sevdiyim şəxsdən də bunu gözləyəcəm. Çalışacağam ki, sevincdə də, qəmdə də bərabər olam onunla. Onu başa düşəm, ona kömək edəm, hörmət edəm..

Sevgidən sonra ən əsas şey, bəlkə də, sevgidən də qabaq, mütləq hörmətdir. Ey insanlar, bir-birinizi həqiqətən sevin, dinləməyə çalışın, bir-birinizi başa düşün. Adi bir söhbət olanda biz gənclər öz səhvlərimizi görmürük və bizə bu səhvlər deyilən zaman, coşub çıxırıq özümüzdən, hirslənirik, küsürük. Ya da başqa bir şey, davamız olur, naz edirik, qürur edirik. “Mən onun ayağına getməyəcəm, özü gəlsin” –deyirik və günlərlə danışmırıq. Bilinki, qürur ancaq, insanlardadır, sevgi də olmamalıdır. Çoxmu çətindir sakitcə oturub, bir-birimizə nədən razı, nədən narazıyıq demək? Çoxmu çətindir bir-birimizi dinləmək, başa düşmək? Gərək hər zaman dilimiz acımı olsun? Vallah, bu acılıqdan bir şey çıxan deyil. Mütləq hörmət edin bir-birinizə, hörmətin, sayqının pərdəsini aradan qaldırmayın. Sevdiyiniz, yoldaşınızı həmişə dinləməyə, başa düşməyə çalışın. Sevginin təməlini elə bərk qoyun ki, o sevgi gələcəkdə uçub, dağılmasın. Elə sevin ki, sevgi də bununla fəxr etsin.