Təzəlikcə belə bir xəbər eşitdim, daha doğrusu TV-da izlədim. Bəzi dostlar ətraf aləmi təmiz saxalamaq niyyətilə ilə aksiya keçirərək, velosipedlə gəzişə çıxıblar. Nə yaxşı)).. Təki həmişə təmiz, gözəl işlər düşünüək, bunların naminə bir çox işlərə imza ataq.

Elə bu aksiya məsələsi də mənim düz neçə vaxtdır yazmaq istədiyim mövzuma vəsilə oldu. Ətraf aləmin təmiz saxlanması. Bəli nədənsə bəzən təmizliyə fikir vermirik. Hətta, dağıdıb tökürük. Binalardan yuxarıdan aşağı tullanan zibillər, küçəyə-bayıra atılan kağız-kuğuzlar, bəzən bəzi yerlərdə zibil qabılarının olmaması, bəzən də zibil qabı olsa da bunun nəzərə alınmaması və s. ətrafı çirkab halına çevirir. Bəzi yerlərdə zibil vedrələri dura-dura zibillər onun kənarına atılır.

Binaların fasadlarında, divarlarında cırıq-mırıq olmuş reklam kağızları.. Axı şəhərin məsuliyyətli (Bakı Şəhər İcra hakimiyyətinin Reklam İdarəsi) reklam İdarələri bunlara necə göz yumur, axı bütün bunlarla ciddi mübarizə, ciddi işlər görmək lazımdır..

Zibil qarğışla şərik olub, iş birliyi edir. Hmm.. təəssüf ki, bu belədir. Buna da insanlar vəsilə olur.

O ki binaların divarlarında yazılıreee “bira zibil atanın əli qırılsın”, “bura zibil tökənin atasına lənət” ... və s. İndi guya bunlar ətrafı təmiz saxlamaq istəyirlər ki, iydən, çirkdən, ifunətdən uzaq olsunlar.

Axı ay başına dönüm, bu da, çirkinliyin, səliqəsizliyin bir növü deyilmi? Binalarda belə yazılar heç də göz oxşamır, hətta, çox pis görünür. Blmirsən hansından danşıb, hansından deyəsən – bir deyil, iki deyil.. Nə vaxtacan belə səliqəsizliklər olacaq?! Bu işə kim baxmalıdırsa baxsın artıq. Bələdiyyələrdirsə, icralardırsa yoxlasınlar, insanlara qadağalar qoysunlar.. Nə qədər olar..

Hal-hazırda Bakıda gedən bir çox işlərə baxıb, adam düşünürki, istər-istəməz tərpənmə var, bir neçə ilə bəlkə tamam abadlaşmaya doğru gedir yurdumuz. Bu hiss olunur. Amma, yenə də illərdən bəri adamın gözünə çarpan bu çirkabları görəndə elə bil elə belə də qalacaqmış kimi düşüncəyə dalır insan və bu zaman çox üzülürsən.
Nə üçün yurdumuz, Bakımız ən çirkli şəhərlər cədvəlində, ən ön sıralarda olmalıdır? Sonra da deyirik ki, evrovisionda qalib gələk, bu Azərbaycanda turizmin inkişafını yüksəldəcək..

Nə deyim inşallah bütün bu təmizlik işlərinə diqqət artar və şəhər bu çirkinliklərdən can qutarar, inşallah.

Həə elə bil əlimlə qoymuş kimi hiss edirdim ki, Norveç udacaq.. Birdən mənə də vergi veriləreee)) (əstəğfurullah. Bu bir zarafat). Bəlkə Norveçin ifasını bəyənməyimdən irəli gəlir. Ürəyimin bir küncündə hər zaman Azərbaycanın irəlidə olmasını, hər işdə qalib olmasını istəısəm də, burda ən çox bəyəndiyim ifanı elə Norveç təqdim etdi. Ümumiyətlə, skripka sevən biriyəm. Skripka, gözəl mahnı, gözəl ifa - məncə birinci yeri də layiqincə qazandılar. Təbrik edirəm.

Bizimkilər də 3-cü yerə layiq görüldülər. Bu da pis göstərici deyil. 3-cü yer özü də çoxlarının arzuladığl yerdir, hansı ki, bu yeri Azərbaycan tutdu. Keçən il 8, bu il 3-cü.. Təbrik edirəm.

Təki Azərbaycan həmişə hər yerdə uğur qazansın, gözəlləşsin, irəliləsin və xalqı da bu irəliləyişdən bir pay götürsün. Yəni buna bütün əhalisi sevinə bilsin.

Azərbaycan mənim yurdumdur, elimdir, obamdır. Nə qədər problemləri olsa da, nə qədər mənfilikləri olsa da mən onu çox sevirəm, onun üçün hər zaman ən yaxşısını diləyəcəyəm. Onun və onun xalqı üçün. Azərbaycan, gələcəyə sağlam, bərk, gözəl və layiqli adımlarla irəlilə!

Və nəhayət ki, sonda qeyd etsəm də vacib bir məqama da toxunmasam getmərəm. Dünən Laçının işğalından 17 il ötdü. Azərbaycan, o gün olsun ki, bayrağın məhz o torpaqlardan asılsın. O torpaqlarda ucalsın!!!

“Как отметил источник, в случае, если здание вуза, где на днях было совершено жестокое убийство, охранялось бы полицией, при входе в учреждение стояли бы двое вооруженных полицейских. Они смогли бы дать отпор вооруженному преступнику и вызвать подкрепление. Однако до сих пор 99 % вузов республики не заключили договоров с Управлением охраны МВД, а безоружные вахтеры не в состоянии противостоять преступникам.”

Düzdür, bu bədbəxt hadisə harda olsa baş verə bilərdi. Küçədə, dükanda, metroda və s. Amma, başa düşə bilmirəm ki, məktəblərdə belə dərs vaxtı qapıdan içəriyə kənar şəxslər buraxılmır. Gözətçi silahsız olsa da kənar şəxslərin buraxılmasına mane ola bilir. Necə olur ki, bu boyda universitetdə gözətçi, qoruyucu, nə bilim cangüdən filan olmaya. Yuxarıdakı məlumatlarda da göründüyü kimi, universitetlərin 99%-də təhlükəsizlik sistemləri diqqətdən kənardır.

Axı tələbələrə tələbə bileti boş yerə verilmir. Bunun bir mənası da odur ki, universitetdən içəri hər başına əsən girə bilməsin. Yəni ancaq tələbələr keçə bilər. Amma, nəyə lazım bu bilet? Onsuz da nuba baxan yoxdur. O zaman daha nə var imiş ki, universitet universitet yox, bazar-vağzal adını alır. İstəyən girir, istəyən çıxır. Bu gün nə bilim 20-30 nəfər zərər çəkibsə, sabah biri gətirib, bomba qoyub, bütün o universiteti içindəkilərlə birlikdə havaya da uçurar. Ay nə əla! Yaşa görüm necə yaşayırsan? İndi hansı valideyn öz övladını rahat ürəklə çölə buraxsın? İndi başımızı pəncərədən kənara çıxarmayaqmı? Öz ölkəmizdə, öz evimizdə dustaqmı olaq? Olmaz axı belə.

Həə, indi başlanacaq, nəzarət güclənəcək, xüsusi təhlükəsizlik tədbirləri görüləcək, hər yerdə mühafizəçilər öz işlərinə diqqətlə yanaşacaqlar. Bunu əvvəlcədən etmək lazım idi. O zaman bəlkə də bu qədər qan axmazdı. Amma, düşünürəm ki, bu da uzun çəkməyəcək. Həmişə olduğu kimi. Ara yatışandan sonra, hər şey yenə olacaq bazar. Allah qorusun.

Bu nə işdir heç başa da düşmürəm. Səbəbi də bilmirik. Heç nəyə bilməyərək, kor-koranə qalmaq da adamı qorxudur. Bəs sabah nə olacaq nə olacaq deyə düşünürsən? Axı bu hadisə niyə baş verdi? Səbəb nədir? Şayələr də ki adamı lap dəli edir – biri deyir ay nə bilim terrorizm baş tutacaq, biri deyir əşşi xəstədir kimdirsə, ata deyir balam sakit, təmkinli, ondan qatil olmaz, bala da ki camaatı güllə altına salıb, neçə-neçə cana qıydı, özün də vurub öldürdü – gəl indi bu işin içindən çıx görüm necə çıxırsan. Kimə inanasan, necə yaşayasan?!

Səhər açılır.. Neçə-neçə tələbələr oyanıb, dərsə üz tutmağa hazırlaşırlar. Adi günlərdən biri. Kimlərin beynində nə düşüncələr, nə xəyallar.. Ən əsası da quracaqları gələcək. Bəli universitetə tələsəcək adi bir gündür, amma, bu adi günün hər dəfəsinin də mənası da böyükdür. Bu adi gün sabahkı günün, gələcəyin möhürünü vuracaq bir gündür. Ya da belə olamlıydı. Valideynlər övladlarını dərsə göndərirlər ki, övladaları sabah bir ixtisasa yiyələnib, gələcək qurub, ayaqları üstündə durmağı bacarsınlar. Heç kim düşünməzdi ki, gələcəyinə sağlam basmaq niyyətiylə bu təhsil ocağına ayaq basanlar, elə bir anın içində də zalım gülləyə tuş gəlib, həyatlarının baharında o gələcəyi düşünmək nədir, o anı belə anlamadan gözlərini yumub əlvida deyəcəklər.  Haqqsızlıq, böyük haqqsızlıq.

Allaha acıq getməsin, dünya fani deyil, həyat əbədi deyil. Hər kəs bir gün gözlərini yumacaq. Hər kəsin qapısını əzrail çalmalıdır. Amma, belə olanda bilmirəm bunu necə adlanıdırım ki, doğru olsun?!

Səbəbi də məlum olmayan bir zülm, bir dərd. Hər-halda səbəbi nə olursa-olsun buna heç nə haqq qazandıra bilməz, heç nə.

İndi neçə-neçə valideynlərin gözü yaşlı qalacaq, onlar ki övladlarını belə yola saldılar - ali təhsil ocağının diplomunu almadan, həyat qurmadan, işləmədən, toy-büsatı olmadan, yaşamamış, yaşlanmamış, qocalmamış. Bəlkə də çoxlarının ürəyində nə qdər söz qaldı deyilməmiş.. O qızlara gəlinlik, oğlanlara bəylik ancaq kəfən oldu. Buna hansı ana ürəyi tab gətirər, hansı ata dözər? Bilmirəm bunu qismət adlandırmaq olarmı?! Nə bilim, çox üzücü, təsirli bir hadisə. Allah əzizlərinə səbr versin..

Başın sağ olsun, Azərbaycan..Amma bir bütöv günü matəm də etmək olardı..

Hər-halda ən böyük dərdi əzizləri çəkəcək -  anam, atam, bacım, qardaşım, başınız sağ olsun, Allah köməyiniz olsun!

Dünya maraqlıdır, həyat maraqlıdır. Elə bu dünyaya gəlmiş, bu həyatda qurub yaşayan insanlar da.. Kimisi dağıdır, kimisi tikir. Maraqlısı da odur ki, tikən də elə dağıdandır..

Uşaq vaxtı yağışı çox sevərdim. Elə indi də sevirəm. Xatırlayıram ki, bir dəfə yağışın altında oynayıb evə culumbul su içində gələndə anam qorxmuşdu ki, "bəs balam xəstələnər".. Məhz bu soyuqlayıb, xəstələnər fikri ucbatından yağış yağdığı zaman qaçıb gizlənməyə üstünlük verərdim. Nə isə sözümün canı bu deyil, bir dəfə bir əmi mənə demişdi ki – yağışdan qorxma bala, yağış suyu saça xeyirlidir. Mən də ondan sonra xəstələnməkdən qorxmaz yağış altında islanmaq istərdim. Mənə də elə belə bir bəhanə gərək idi. Hərçənd ki anam yenə də izin verməzdi. Xülasə, sonra mənə başa saldılar ki, bala sənin bu saçların yağışın nəyindən xeyir görəcək ki, bu buludlar gör nə ilə qidalanır?!

Yaradan, Uca Allahın yaratdığı hər şeyə baxıb heyrətlənməmək mümkün deyil. Şəxsən mənim üçün. Adi bir gülə, kəpənəyin naxışlarına baxıb, bundan zövq alıram. Heyrətə gəlirəm ki, Uca Yaradan necə də gözəlliklər yaradıb. Hər şeyi bilib yaradıb. Dağa qamətini, gülə gözəlliyini, havaya təravətini, suya duruluğunu, daşa sərtliyini, canlılara da öz naxışlarını elə ilmələyib ki, insan övladı sən gəl də heyrətlənmə, sən gəl də şükr eləmə.. Amma, vallah nə qədər şükr eləsək də bu gözəlliklər bizə yetmir ki, yetmir. Bu da bizim tamahkarlığımızdan, hərisliyimizdən olsa gərək. Gözümüz doymur, ömrümüz doymur.

Bu zəmanənin günahı deyil. Bu müasirlik də deyil. Müasir zaman hər an olacaq. Bizim də bu müasir sandığımız zaman axı bir gün keçmiş olacaq. Yeni müasir zəmanə gələcək və hər zaman zəmanə belə tələb edir dəyib, müasirləşdirəcəyik həyatı. Ağaclar söküləcək, havaya yeni tüstülər qalxacaq, göydələnlər tikiləcək, dənizlər çirklənəcək və s. və i.a...
Adamı yandıran bir şey də bilirsinizmi nədir – bunları biz özümüz edirik. Mən nə heç kimin yaxasına yapışa, nə heç kimi qınaya, nə də heç kimə zərrə qədər söz deyə bilmərəm. Mən özüm də bu elə bu insanlardan biriyəm.
İndi mən o yağış üçün gərək əsl təbiət qoynuna atam özümü.. Yenə də saçlarım üçün, maraqlıdıree yenə də öz mənfəətim üçün..